บทที่ 167 เขาไม่ใช่ผู้ร้าย

ฟ้ามืดแล้ว

เซี่ยจิ่งอวี้ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา เขาใช้มือขวาค้ำตัวจะลุกขึ้น แต่กลับพบว่ามือขวาอ่อนปวกเปียก ใช้แรงไม่ได้เสียแล้ว

ขยับขาทั้งสองข้าง แขนขาทั้งหมดเหลือเพียงขาขวาที่ยังใช้แรงได้

ความหวาดกลัวอย่างใหญ่หลวงครอบงำเขา

แต่เขารู้ว่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลานอนพักรักษาตัว

"พยุง

บทที่ 168 สินสอดของเซี่ยเสียน

หยวนซื่อเดินเข้าหยวี่เซิงจวี รู้สึกงุนงงชั่วขณะ

ตระกูลเซี่ยกำลังจะพังทลาย แต่หยวี่เซิงจวีกลับยังสงบสุขเหมือนแต่ก่อน ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

สาวใช้และแม่บ้านเดินไปมา ต่างทำหน้าที่ของตน ลูกสะใภ้ของนางนั่งอยู่ในห้องรับแขก กำลังดื่มชา ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"ชูเอ๋อร์"

บทที่ 169 ชินหมิงเหิงหนี

อวิ๋นชูมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

เป็นชินหมิงเหิง อดีตท่านอ๋องเสวียนอู่ที่ถูกเนรเทศ

เพราะจดหมายฉบับนั้นของนาง ชินหมิงเหิงถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องอื้อฉาวในวังของพระสวามีขององค์หญิง บวกกับการที่ลั่วซื่อตีกลองร้องทุกข์ จวนท่านอ๋องเสวียนอู่ก็ล่มสลาย สุดท้ายชินหมิง