บทที่ 158

ส่งอาวุธยามดึก

เซี่ยซื่ออันนั่งบนหลังม้า มือกำบังเหียนแน่น

เขาเรียนหนังสือมาตั้งแต่เด็ก เรียนแต่หนังสือ การขี่ม้ายิงธนูเหล่านี้ ไม่มีใครสอน เขาก็ไม่เคยเรียน

หลังจากรู้ว่าต้องมาล่าสัตว์ เขาตั้งใจไปเลือกม้าพันธุ์ดีจากตลาด ให้พระบิดาจ้างอาจารย์มาสอนการขี่ม้าและยิงธนูโดยเฉพาะ

แต่เวลาสั้นเ

บทที่ 159

ไม่เหมาะสมตามธรรมเนียม

สายตาของฉู่อี้ตกลงบนใบหน้าของอวิ๋นชู

ในความมืดของราตรี ใบหน้าของนางดูเปล่งประกายราวกับจะเรืองแสง ดวงตาทั้งสองเหมือนอัญมณีสีดำ ทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตา

จริงๆ แล้ว จะส่งอาวุธชิ้นนี้เมื่อไหร่ก็ได้ หากไม่มีเวลาจริงๆ ก็ให้ผู้ติดตามส่งไปที่จวนสกุลเซี่ยก็ได้

แต่เขากลับเ

บทที่ 160

รัชทายาทสอบสวนมือสังหาร

ราตรีมืดสนิท

แสงจันทร์เย็นยะเยือกส่องกระทบใบหน้าทุกคน

ขณะนี้ผ่านเที่ยงคืนแล้ว แต่คนส่วนใหญ่ที่อยู่ในที่นี้ไม่มีอาการง่วงนอนเลย มีเพียงเด็กๆ ที่เอนพิงอยู่ในอ้อมกอดบ่าวไพร่หลับไป

มือสังหารสองคนถูกรัชทายาทสั่งให้มัดไว้บนม้านั่งยาว หน้าหงายขึ้น

รัชทายาททรงพับแขนพระ