บทที่ 126

สตรีตระกูลอวิ๋นขอหย่า

อวิ๋นชูสีหน้าหม่นหมอง

สตรีจากสาขารองของตระกูลอวิ๋นผู้นี้ นางไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน เพียงแต่เคยได้ยินมารดาเล่าถึงพี่สาวห่างๆ ที่ชื่ออวิ๋นชิ่นผู้นี้เท่านั้น

ดังนั้นแต่แรกนางจึงนึกไม่ออกว่าอวิ๋นชิ่นเป็นใคร

อวิ๋นชิ่นถูกครอบครัวสามีทำร้ายจนขาหักและตาบอดหนึ่งข้าง แม้จะเล

บทที่ 127

เซี่ยซื่อเหวยกลับจวน

เมื่อเซี่ยซื่อเหวยกลับจวน อวิ๋นชูจัดงานเลี้ยงครอบครัวพิเศษ

งานเลี้ยงจัดที่เรือนของเหล่าฮูหยิน ทุกเรือนต่างมาร่วมงาน บรรยากาศครึกครื้น

เหล่าฮูหยินเซี่ยนั่งในตำแหน่งประธาน เห็นผู้รับใช้พยุงเซี่ยซื่อเหวยเดินเข้ามาในเรือน

แม้จะไม่ชอบหลานคนนี้ แต่อย่างไรก็เป็นทายาทสกุล

บทที่ 128

เหล่าฮูหยินเซี่ยสิ้นใจ

เหล่าฮูหยินเซี่ยเซถลาเกือบล้ม

นางยกมือกุมอก พยุงไม้เท้า รีบเดินเข้าไปในเรือนของเซี่ยซื่อเหวย

เห็นเซี่ยซื่ออัน เหลนชายที่นางรักที่สุดนั่งหมอบอยู่บนพื้น มือกุมหน้าผาก เลือดไหลผ่านซอกนิ้ว หยดลงพื้นทีละหยด

เลือดสีแดงฉานนั้นทำให้สมองเหล่าฮูหยินมืดวูบ เกือบจะเป็นลม

"