บทที่ 124 เซี่ยจิ่งอวี้โกรธจนล้มป่วย

อวิ๋นชูหัวเราะ

"กตัญญู? จริงใจ?" นางเยาะเย้ย "ที่นั่งในกั๋วจื่อเจี้ยนของเซี่ยซื่ออันเป็นของสกุลอวิ๋น ตำแหน่งพระชายาของผิงเป็นสิ่งที่ข้าหามาได้ หน้าตาของสกุลเซี่ยของเจ้าล้วนใช้สินเดิมของข้ารักษาไว้... สิ่งที่เจ้าเซี่ยจิ่งอวี้ทำไม่ได้ ล้วนต้องพึ่งข้าทำสำเร็จ พวกเ

บทที่ 125 ความฝันเป็นความจริง

เช้าวันรุ่งขึ้น อวิ๋นชูไปที่สกุลอวิ๋น จัดการเรื่องการแต่งงานของทิงซวง

มารดาของอวี๋เคอเป็นแม่นมคนสนิทของหลินซื่อ บิดาของอวี๋เคอเป็นผู้ดูแลใหญ่ของเรือนนอกสกุลอวิ๋น ทั้งสองเป็นทาสที่เกิดในสกุลอวิ๋น รับใช้สกุลอวิ๋นมาทั้งชีวิต จึงขอพระกรุณาปลดสถานะทาสให้อวี๋เคอแต่เนิ่นๆ ให

บทที่ 126 สตรีตระกูลอวิ๋นขอหย่า

อวิ๋นชูสีหน้าหม่นหมอง

สตรีจากสาขารองของตระกูลอวิ๋นผู้นี้ นางไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน เพียงแต่เคยได้ยินมารดาเล่าถึงพี่สาวห่างๆ ที่ชื่ออวิ๋นชิ่นผู้นี้เท่านั้น

ดังนั้นแต่แรกนางจึงนึกไม่ออกว่าอวิ๋นชิ่นเป็นใคร

อวิ๋นชิ่นถูกครอบครัวสามีทำร้ายจนขาหักและตาบอดหนึ่งข้าง แม้จะเลวร