บทที่ 83

“องค์หญิง...หลายวันมานี้ท่านอ๋องไม่รู้ว่าไปรับผู้หญิงตั้งมากมายมาจากที่ไหนเข้าสู่จวน ทั้งยังเอาอาคารที่ตั้งชื่อว่าตำหนักว่านฟางในสวนด้านในนั่นข้างหลังตำหนักเยียนเฟย ให้ผู้หญิงพวกนั้นเข้าไปพัก หลายคืนติดกันมานี้ท่านอ๋องล้วนไปพักที่นั่น...”

“บอกข้าเรื่องพวกนี้ทำไมกัน” เฟยเอ๋อยืน

บทที่ 84

“ตกตะลึงมากหรือไม่” เฟยเอ๋อซ่อนความเหนื่อยหน่ายบนใบหน้า มองไปทางโหลวเหยนหมิงเบาๆ

ยิ้มอะไรกัน ยามปกติเป็นท่านอ๋องหน้าชาอย่างเฉยเมย ยามนี้กลับยังยิ้ม? ยิ้มให้ผู้ใดกัน

“ตกตะลึงมากจริงๆ” โหลวเหยนหมิงอย่างอืดอาด ก้าวมาเบื้องหน้าไม่กี่ก้าวยกมือขึ้นไปลูบไล้เค้าหน้าของเฟยเอ๋ออย่

บทที่ 85

“องค์หญิง ท่านอ๋องเรียกท่านหมอมาแล้วเจ้าค่ะ!” สี่เอ๋อผลักเปิดประตูออก ให้ท่านหมอเข้ามา

เฟยเอ๋อนั่งบนเตียงอย่างแน่นิ่ง ไม่ได้เอ่ยคำ ปล่อยให้สี่เอ๋อยกมือที่ถูกลวกบวมนั่นของนางขึ้นมา ให้ท่านหมอไปตรวจอาการ

จนกระทั่งบทที่ท่านหมอให้เข็มเจาะแผลพุพองบนมือของนางออก เฟยเอ๋อจึงเร