บทที่ 84

“ตกตะลึงมากหรือไม่” เฟยเอ๋อซ่อนความเหนื่อยหน่ายบนใบหน้า มองไปทางโหลวเหยนหมิงเบาๆ

ยิ้มอะไรกัน ยามปกติเป็นท่านอ๋องหน้าชาอย่างเฉยเมย ยามนี้กลับยังยิ้ม? ยิ้มให้ผู้ใดกัน

“ตกตะลึงมากจริงๆ” โหลวเหยนหมิงอย่างอืดอาด ก้าวมาเบื้องหน้าไม่กี่ก้าวยกมือขึ้นไปลูบไล้เค้าหน้าของเฟยเอ๋ออย่

บทที่ 85

“องค์หญิง ท่านอ๋องเรียกท่านหมอมาแล้วเจ้าค่ะ!” สี่เอ๋อผลักเปิดประตูออก ให้ท่านหมอเข้ามา

เฟยเอ๋อนั่งบนเตียงอย่างแน่นิ่ง ไม่ได้เอ่ยคำ ปล่อยให้สี่เอ๋อยกมือที่ถูกลวกบวมนั่นของนางขึ้นมา ให้ท่านหมอไปตรวจอาการ

จนกระทั่งบทที่ท่านหมอให้เข็มเจาะแผลพุพองบนมือของนางออก เฟยเอ๋อจึงเร

บทที่ 86

ฉับพลันแววตาก็ถูกห้องที่แสงไฟสว่างโร่ในส่วนลึกดึงดูดเข้าให้

เฟยเอ๋อก้าวไปข้างหน้าอย่างนวยนาด มองห้องที่สว่างห้องนั้น สดับฟังเสียงจากด้านในอย่างระแวดระวัง ช่างเงียบสงบนัก ราวกับไม่มีเสียงอลหม่านใดๆ ทว่าทั้งที่ด้านในสว่างอยู่แท้ๆ แต่กลับเงียบขนาดนี้...

มีเรื่องตกสะพรึงที่