บทที่ 78

สิบวันให้หลัง เฟยเอ๋อให้สี่เอ๋อช่วยนางสางเกษาให้สวยงามเป็นพิเศษ ใช้ชาดทาแก้มเพื่อปกปิดใบหน้าซึ่งยังคงมีความเจ็บป่วยนิดๆ กลบไป สวมอาภรณ์สีเขียวอ่อนแขนพลิ้วกระโปรงอ่อนช้อย บนกระหม่อมปักปิ่นสองอันที่โหลวเหยนหมิงซื้อให้นางตอนงานวัดยามนั้น ยันกายขึ้นยืนบนพื้นแล้วหมุนตัวสองรอบ หัวเราะพลางมอ

บทที่ 79

เฟยเอ๋อเดินตามเสี่ยวฟางจื่อมายังรั่วอวิ๋นเก๋อ เพิ่งจะเดินผ่านหน้าปรตูห้องของรั่วอวิ๋น เฟยเอ๋อพลันหยุดชะงักฝีเท้าลง ฟังเสียงด้านในด้วยใบหน้าซีดเผือด

เสี่ยงครวญครางของรั่วอวิ๋น ลมหายใจหนักหยาบของโหลวเหยนหมิง ทั้งคู่สอดประสานเข้าด้วยกัน ไม่ต้องมอง ก็รู้ว่าด้านในนั้นเป็นฉากภา

บทที่ 80

โหลวเหยนหมิงมุ่นคิ้ว มองเฟยเอ๋อที่มีสีหน้าไม่ยอมบำราบ นางดูเหมือนว่าไม่แยแสเช่นนี้ แต่เขากลับรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดเล็กๆ

หญิงนางนี้...จะสงบนิ่งได้ตลอดเวลาจริงๆ?

“หากว่าอยากจะย่อโมโหข้าล่ะก็ ฉูเฟยเอ๋อ เจ้าทำสำเร็จแล้ว!” โหลวเหยนหมิงกำหมัดแน่น มองเฟยเอ๋ออย่างเย็นเยียบ