บทที่ 79

เฟยเอ๋อเดินตามเสี่ยวฟางจื่อมายังรั่วอวิ๋นเก๋อ เพิ่งจะเดินผ่านหน้าปรตูห้องของรั่วอวิ๋น เฟยเอ๋อพลันหยุดชะงักฝีเท้าลง ฟังเสียงด้านในด้วยใบหน้าซีดเผือด

เสี่ยงครวญครางของรั่วอวิ๋น ลมหายใจหนักหยาบของโหลวเหยนหมิง ทั้งคู่สอดประสานเข้าด้วยกัน ไม่ต้องมอง ก็รู้ว่าด้านในนั้นเป็นฉากภา

บทที่ 80

โหลวเหยนหมิงมุ่นคิ้ว มองเฟยเอ๋อที่มีสีหน้าไม่ยอมบำราบ นางดูเหมือนว่าไม่แยแสเช่นนี้ แต่เขากลับรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดเล็กๆ

หญิงนางนี้...จะสงบนิ่งได้ตลอดเวลาจริงๆ?

“หากว่าอยากจะย่อโมโหข้าล่ะก็ ฉูเฟยเอ๋อ เจ้าทำสำเร็จแล้ว!” โหลวเหยนหมิงกำหมัดแน่น มองเฟยเอ๋ออย่างเย็นเยียบ

บทที่ 81

“ข้าไม่มีอะไรต้องอธิบาย!” เฟยเอ๋อสูดจมูกแดงก่ำที่ผ่านการร้องไห้มา ยกมือขึ้นปาดน้ำตา คราวนี้จึงเหลือบสายตาเป็นประกายมองตรงเข้าไปในดวงตาของโหลวเหยนหมิง

โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้ว

“ภาพแผ่นนั่นก็เพราะว่าข้าริษยา ข้าริษยาความรักที่ท่านมีต่อซีอวิ๋น ข้าริษยาความรำลึกที่ท่านมีต่อนาง ข