บทที่ 77

เมื่อได้ยินเสี่ยวฟางจื่อพูดว่าฉูเฟยเอ๋อฟื้นขึ้นมาแล้วนั้น โหลวเหยนหมิงทำเพียงยิ้มบางๆ และไม่ได้พูดอะไรเลย

“ท่านอ๋อง ท่านไม่อยากไปเยี่ยมชายาอ๋องสักหน่อยจริงๆ หรือว่ากำลังอดกลั้นอยุ่กันแน่” เสี่ยวฟางจื่อมองเขาอย่างพินิจ

มือของโหลวเหยนหมิงซึ่งถือแผนที่ทางการทหารอยู่ทื่อขึ้น

บทที่ 78

สิบวันให้หลัง เฟยเอ๋อให้สี่เอ๋อช่วยนางสางเกษาให้สวยงามเป็นพิเศษ ใช้ชาดทาแก้มเพื่อปกปิดใบหน้าซึ่งยังคงมีความเจ็บป่วยนิดๆ กลบไป สวมอาภรณ์สีเขียวอ่อนแขนพลิ้วกระโปรงอ่อนช้อย บนกระหม่อมปักปิ่นสองอันที่โหลวเหยนหมิงซื้อให้นางตอนงานวัดยามนั้น ยันกายขึ้นยืนบนพื้นแล้วหมุนตัวสองรอบ หัวเราะพลางมอ

บทที่ 79

เฟยเอ๋อเดินตามเสี่ยวฟางจื่อมายังรั่วอวิ๋นเก๋อ เพิ่งจะเดินผ่านหน้าปรตูห้องของรั่วอวิ๋น เฟยเอ๋อพลันหยุดชะงักฝีเท้าลง ฟังเสียงด้านในด้วยใบหน้าซีดเผือด

เสี่ยงครวญครางของรั่วอวิ๋น ลมหายใจหนักหยาบของโหลวเหยนหมิง ทั้งคู่สอดประสานเข้าด้วยกัน ไม่ต้องมอง ก็รู้ว่าด้านในนั้นเป็นฉากภา