บทที่67ความลับของห้องหนังสือ1

แสงแดดค่อยลับไปช่วงเวลาแห่งความสุขก็เหมือนกับว่าผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เฟยเอ่อนั่งอยุ่ที่เตียงแล้วนับนิ้วของตัวเองไปมาตั้งแต่กลับมาจากงานวัดวันนั้นเกือบจะเป็นเดือนแล้วที่นางไม่ได้ออกไปไหนเลยผ่านไปเดือนนึงที่โหลวเหยนหมิงเอาแต่ดูแลเอาใจใส่นางมาโดยตลอดในใจอยากจะขอ

บทที่68ห้องลับในห้องหนังสือ2

“ท่านหมายความว่าอย่างไร？”เฟยเอ๋อขมวดคิ้วหันไปมองหน้าที่ดูซีดๆของเขาที่กำลังยิ้มแปลกๆอย่างไม่เข้าใจ

โหลวฮ่าวเยว่แสยะยิ้มแล้วหมุนแก้วเหล้าที่อยู่ในมือไปมาพลางพูดขึ้น：“คิดไม่ถึงจริงๆโหลวเหยนหมิงจะสามารถลืมความรู้สึกที่มีต่อซีอวิ๋นมาเป็นเวลานานได้ลงแล้วหันกลับมา

บทที่69ตกหลุมพลาง

“องค์หญิงท่านอ๋องเรียกท่านไปทานเข้าเย็นด้วยกันเพคะ“สีเอ๋อที่เห็นเฟยเอ๋อกำลังนั่งมองถ้วยน้ำชาอย่างเหม่อลอยเดินเข้ามาพูดกับนางเบาๆ

“ห้ะ？“พอได้สตินางก็หันกลับมามองสี่เอ๋อ：”ข้าไม่หิวไปบอกเขาว่าวันนี้ข้าไม่กิน！“

“เป็นไปได้อย่างไรเพคะ？“สี่เอ๋อตะลึง：”ช่วงนี้ดูองค์หญิงก