บทที่51ผู้ชายที่ฉลาดจนน่าสยดสยอง

เฟยเอ๋อยืนอยู่หลังสวนดอกไม้ที่กำลังผลิบานอยู่หลังอุทยานของโหลวเหยนหมิงยากมากที่จะได้อยู่อย่างเงียบสงบแบบนี้เพราะไม่ต้องไปทำงานที่ห้องซักผ้าและไม่ต้องไปทำงานที่ห้องครัวยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่ต้องไปส่งอารหารว่างด้วยแค่พักผ่อนก็พออยากจะเล่นอะไรก็ได้อยากจะกินอะไรก็กินห

บทที่52เข้าวัง

สามวันต่อมาเฟยเอ๋อถูกสี่เอ๋อพลิกตัวไปมาครึ่งค่อนวันในที่สุดสี่เอ๋อก็ปล่อยนางออกมาซะทีให้นางส่องดูตัวเองในกระจก

หลังจากที่นางตะลึงตอนมองเห็นคนในกระจกก็พลันนึกถึงไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่งจริงๆคิดไม่ถึงว่าใบหน้านี้ไม่แต่งหน้าก็ดูจิ้มลิ้มชวนมองแต่พอแต่งเติมสีสันลงไปแล้วยิ่ง

บทที่53วันครบรอบอายุของฮ่องเต้

“ตอนนี้เจ้าสามารถกินได้แล้วทำไมถึงไม่กินเล่า？”ผ่านไปไม่นานโหลวเหยนหมิงก็หันมาคุยกับนางแล้วพบว่านางเอาแต่ก้มหน้าตลอด....

เฟยเอ๋อเงยหน้าขึ้นมามองโหลวเหยนหมิงแล้วเบะปาก：“ตอนนี้กินอาหารพวกท่านคงไม่มองข้าแปลกๆใช่หรือไม่？”

โหลวเหยนหมิงชะงักไปแล้วหัวเราะออ