บทที่50ตื่นเต้น

ทันนั้นโหลวเหยนหมิงใช้มือใหญ่ของเขาจับที่เอวของนาง ลากเฟยเอ๋อเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ปล่อยให้นางชนเข้ากับหน้าอกตัวเอง แล้วก้มลงหัวเราะมองที่นาง“งั้น เจ้าให้อภัยข้าแล้วใช่ไหม?”

“ข้า....”เฟยเอ๋ออ้าปากค้าง แต่ก็พูดะไรไม่ออก ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น?นี่โหลวเหยนห

บทที่51ผู้ชายที่ฉลาดจนน่าสยดสยอง

เฟยเอ๋อยืนอยู่หลังสวนดอกไม้ที่กำลังผลิบานอยู่หลังอุทยานของโหลวเหยนหมิงยากมากที่จะได้อยู่อย่างเงียบสงบแบบนี้เพราะไม่ต้องไปทำงานที่ห้องซักผ้าและไม่ต้องไปทำงานที่ห้องครัวยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่ต้องไปส่งอารหารว่างด้วยแค่พักผ่อนก็พออยากจะเล่นอะไรก็ได้อยากจะกินอะไรก็กินห

บทที่52เข้าวัง

สามวันต่อมาเฟยเอ๋อถูกสี่เอ๋อพลิกตัวไปมาครึ่งค่อนวันในที่สุดสี่เอ๋อก็ปล่อยนางออกมาซะทีให้นางส่องดูตัวเองในกระจก

หลังจากที่นางตะลึงตอนมองเห็นคนในกระจกก็พลันนึกถึงไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่งจริงๆคิดไม่ถึงว่าใบหน้านี้ไม่แต่งหน้าก็ดูจิ้มลิ้มชวนมองแต่พอแต่งเติมสีสันลงไปแล้วยิ่ง