บทที่277

“คิดไม่ถึงว่าเจ้ายังกล้าออกมาอีกหรือ？”โหลวเหยนหมิงที่สวมชุดสีดำปนทอง อยู่ด้านหน้าใส่หมวกของอ๋องอยู่นั้น แล้วก็นั่งบนเก้าอี้มังกรนิ่งๆ พลันหันไปมองชายชุดดำที่ยืนอยู่กลางห้องโถง

“เห็นแบบนี้แล้วก็แสดงว่าความทรงจำของเจ้าน่าจะกลับมาหมดแล้วสินะ！”ชายชุดดำพูดขึ้น พลันหันไปมองขันที่ที่กำลัง

บทที่278

“ฮ่าวเยว่ อย่างน้อยซาลาเปาก็ถือว่าเป็นหลานชายของเจ้า อย่าทำร้ายเขาเลย！”เฟยเอ๋อหันไปจ้องเขาเขม่ง

“เขาไม่ใช่ เขาไม่ใช่หลานของข้า”โหลวฮ่าวเยว่ก้มหน้าลง มองซาลาเปาที่มองเขาอย่างผิดหวัง และน้ำตาก็เอ่อล้นดวงตา

“ทำไมจะไม่ใช่？”เฟยเอ๋อไม่ได้ตะลึงเพราะคำพูดของเขา แต่เป็นเพราะโหลวเหยนหม

บทที่279

“ข้าพูดผิดตรงไหนมั้ย？”เฟยเอ๋อเงยหน้าขึ้นมองไปยังโหลวฮ่าวเยว่

“ไม่มีผิดเลย”โหลวฮ่าวเยว่หัวเราะออกมาทันที แล้วก็พลันยกซาลาเปาทิ้งออกไปอีกด้าน พอบทที่เฟยเอ๋อคิดว่าซาลาเปากำลังจะล้มลงไป โหลวฮ่าวเยว่ก็พลันตรงเข้ามาทันที

“ระวัง！”โหลวเหยนหมิงร้องออกมา แล้วดึงร่างของเฟยเอ๋อไปด้านหลัง