บทที่276

วันต่อมา—

“ท่านแม่ เหยียนเอ๋ออยากออกไปเที่ยว！“ซาลาเปากระโดดเข้ามาหาเฟยเอ๋อทันที แล้วพลันร้องขึ้น

“งั้นก็ออกไปเลยมั้ย？“เฟยเอ๋อลูบหน้าผากตัวเอง เมื่อวานโหลวเหยนหมิงไม่ได้กลับมาที่ตำหนักมั่นถัว ตอนนี้ที่ข้างนอกก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง จนนางนอนไม่หลับมาทั้งคืน ตอนนี้ก็ปว

บทที่277

“คิดไม่ถึงว่าเจ้ายังกล้าออกมาอีกหรือ？”โหลวเหยนหมิงที่สวมชุดสีดำปนทอง อยู่ด้านหน้าใส่หมวกของอ๋องอยู่นั้น แล้วก็นั่งบนเก้าอี้มังกรนิ่งๆ พลันหันไปมองชายชุดดำที่ยืนอยู่กลางห้องโถง

“เห็นแบบนี้แล้วก็แสดงว่าความทรงจำของเจ้าน่าจะกลับมาหมดแล้วสินะ！”ชายชุดดำพูดขึ้น พลันหันไปมองขันที่ที่กำลัง

บทที่278

“ฮ่าวเยว่ อย่างน้อยซาลาเปาก็ถือว่าเป็นหลานชายของเจ้า อย่าทำร้ายเขาเลย！”เฟยเอ๋อหันไปจ้องเขาเขม่ง

“เขาไม่ใช่ เขาไม่ใช่หลานของข้า”โหลวฮ่าวเยว่ก้มหน้าลง มองซาลาเปาที่มองเขาอย่างผิดหวัง และน้ำตาก็เอ่อล้นดวงตา

“ทำไมจะไม่ใช่？”เฟยเอ๋อไม่ได้ตะลึงเพราะคำพูดของเขา แต่เป็นเพราะโหลวเหยนหม