บทที่269

“ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้รู้สึกลำบากอะไรเลย ข้าเพียงแค่คิดถึงท่านเท่านั้น คิดถึงท่านมาก เหยนหมิง！”เฟยเอ๋อกอดเขาเอาไว้อย่างแน่น ขนาดทับลงไปบนแผลของเขานางยังไม่รู้ตัว

โหลวเหยนหมิงก็ไม่ได้ร้องออกมา เพียงแค่ยิ้มเบาๆ พลางลูบหลังนางอย่างเจ็บปวดใจที่เห็นนางร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กยังไงยังงั้น ล

บทที่270

“หายไปเกือบสามสิบปีงั้นหรือ？”เฟยเอ๋อค่อยนั่งลงข้างๆโหลวเหยนหมิงทันที เพื่อต้องการจะฟังเรื่องที่เกี่ยวกับตราหยกนี้อย่างละเอียด

นางจะไม่ยอมรับก็ไม่ได้ ว่าโหลวเหยนหมิงได้ดึงดูดความสนใจของนาง

โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้ว แล้วเงยหน้ามองเฟยเอ๋อที่แสดงสีหน้าอยากรู้อยากเห็นออกมา เหมือนกับต้

บทที่271

วันที่สอง

“เฟยเอ๋อ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่？”โหลวเหยนหมิงหันไปมองนาง แล้วเห็นแค่นางเอาก้อนเห็นเสียบลงไปทีละก้อน

“ข้าลองดูว่าถ้าเราเอาก้อนหินมาวางซ้อนกันขึ้น เราก็อาจจะสามารถเหยียนมันขึ้นไปข้างบนได้！”เฟยเอ๋อหันกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยโคลน แต่นางกลับไม่รู้ตัว เพียงแค่หันมายิ้มให้โหลว