บทที่268

บทที่นางหันไปเห็นโครงกระดูกพวกนั้น และก็กองหัวกะโหลกที่รวมกันอยู่ตรงนั้น เฟยเอ๋อก็ตะลึงจนตัวแข็งทื่อทันที จนลืมที่จะร้องออกมา

เป่ยหมิงอี้ทำเสียงซู่อย่างเบาๆ แล้วก็ดึงแขนเฟยเอ๋อเข้ามาหาเขา พลันกอดนางเอาไว้：“ไม่ต้องกลัว！“

เฟยเอ๋อถึงได้มีสติขึ้นมาบ้าง ตอนแรกคิดจะร้องออกมา แต่พอย

บทที่269

“ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้รู้สึกลำบากอะไรเลย ข้าเพียงแค่คิดถึงท่านเท่านั้น คิดถึงท่านมาก เหยนหมิง！”เฟยเอ๋อกอดเขาเอาไว้อย่างแน่น ขนาดทับลงไปบนแผลของเขานางยังไม่รู้ตัว

โหลวเหยนหมิงก็ไม่ได้ร้องออกมา เพียงแค่ยิ้มเบาๆ พลางลูบหลังนางอย่างเจ็บปวดใจที่เห็นนางร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กยังไงยังงั้น ล

บทที่270

“หายไปเกือบสามสิบปีงั้นหรือ？”เฟยเอ๋อค่อยนั่งลงข้างๆโหลวเหยนหมิงทันที เพื่อต้องการจะฟังเรื่องที่เกี่ยวกับตราหยกนี้อย่างละเอียด

นางจะไม่ยอมรับก็ไม่ได้ ว่าโหลวเหยนหมิงได้ดึงดูดความสนใจของนาง

โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้ว แล้วเงยหน้ามองเฟยเอ๋อที่แสดงสีหน้าอยากรู้อยากเห็นออกมา เหมือนกับต้