บทที่267

ทั้งตัวของเฟยเอ๋อได้ค่อยๆตกลงมาเรื่อยๆ แต่นางกลับรู้สึกเหมือนกับว่าโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนยังไงยังงั้น อยู่ดีๆก็รู้สึกว่าร่างกายตัวเองนิ่งไป ไม่เหมือนว่ากำลังจะหล่นลงไป นางจึงใช้ความกล้าลืมตาขึ้นมา ถึงได้รู้ว่าเป่ยหมิงอี้ได้จับกิ่งต้นไม้เอาไว้อยู่

กิ่งไม้นั้นก็ไม่ได้ดูแข็งแรงมากนัก

บทที่268

บทที่นางหันไปเห็นโครงกระดูกพวกนั้น และก็กองหัวกะโหลกที่รวมกันอยู่ตรงนั้น เฟยเอ๋อก็ตะลึงจนตัวแข็งทื่อทันที จนลืมที่จะร้องออกมา

เป่ยหมิงอี้ทำเสียงซู่อย่างเบาๆ แล้วก็ดึงแขนเฟยเอ๋อเข้ามาหาเขา พลันกอดนางเอาไว้：“ไม่ต้องกลัว！“

เฟยเอ๋อถึงได้มีสติขึ้นมาบ้าง ตอนแรกคิดจะร้องออกมา แต่พอย

บทที่269

“ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้รู้สึกลำบากอะไรเลย ข้าเพียงแค่คิดถึงท่านเท่านั้น คิดถึงท่านมาก เหยนหมิง！”เฟยเอ๋อกอดเขาเอาไว้อย่างแน่น ขนาดทับลงไปบนแผลของเขานางยังไม่รู้ตัว

โหลวเหยนหมิงก็ไม่ได้ร้องออกมา เพียงแค่ยิ้มเบาๆ พลางลูบหลังนางอย่างเจ็บปวดใจที่เห็นนางร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กยังไงยังงั้น ล