บทที่266

ในช่วงเวลาที่พวกเขาสองคนกำลังรำลึกความหลังกันอย่างซึ้งใจนั้น พลางชมวิวทิวทัศน์ที่สวยงามของเขาซางเถียน เป่ยหมิงอี้ก็ได้ยินเสียงคนควบม้าห่างออกไปไม่ไกลมาก

เฟยเอ๋อที่ซบอยู่ในอกเขาก็รู้สึกว่าเป่ยหมิงมีดูแปลกไป จึงเงยหน้าขึ้นมาถูจมูกไปมาแล้วจ้องมองเขา：“มีอะไรหรือ？“

“ไม่มีอะไร“เป่

บทที่267

ทั้งตัวของเฟยเอ๋อได้ค่อยๆตกลงมาเรื่อยๆ แต่นางกลับรู้สึกเหมือนกับว่าโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนยังไงยังงั้น อยู่ดีๆก็รู้สึกว่าร่างกายตัวเองนิ่งไป ไม่เหมือนว่ากำลังจะหล่นลงไป นางจึงใช้ความกล้าลืมตาขึ้นมา ถึงได้รู้ว่าเป่ยหมิงอี้ได้จับกิ่งต้นไม้เอาไว้อยู่

กิ่งไม้นั้นก็ไม่ได้ดูแข็งแรงมากนัก

บทที่268

บทที่นางหันไปเห็นโครงกระดูกพวกนั้น และก็กองหัวกะโหลกที่รวมกันอยู่ตรงนั้น เฟยเอ๋อก็ตะลึงจนตัวแข็งทื่อทันที จนลืมที่จะร้องออกมา

เป่ยหมิงอี้ทำเสียงซู่อย่างเบาๆ แล้วก็ดึงแขนเฟยเอ๋อเข้ามาหาเขา พลันกอดนางเอาไว้：“ไม่ต้องกลัว！“

เฟยเอ๋อถึงได้มีสติขึ้นมาบ้าง ตอนแรกคิดจะร้องออกมา แต่พอย