บทที่265

บทที่พวกเขาได้เดินทางมาถึงข้างล่างเขาซางเถียนในเช้าวันที่สองนั้น เฟยเอ๋อก็เหนื่อยมากจนจะกลายเป็นผักไปแล้ว

“โอ้พระเจ้า....ในที่สุดก็ถึงสักที.....”เฟยเอ๋อปวดก้นอย่างมาก แล้วยังต้องให้เป่ยหมิงอี้พยุงนางลงมาจากมาอีก：“มิน่าล่ะก่อนหน้านี้พวกท่านถึงให้ข้านั่งรถม้า ถึงแม้ว่าการควบม้ามาจะสน

บทที่266

ในช่วงเวลาที่พวกเขาสองคนกำลังรำลึกความหลังกันอย่างซึ้งใจนั้น พลางชมวิวทิวทัศน์ที่สวยงามของเขาซางเถียน เป่ยหมิงอี้ก็ได้ยินเสียงคนควบม้าห่างออกไปไม่ไกลมาก

เฟยเอ๋อที่ซบอยู่ในอกเขาก็รู้สึกว่าเป่ยหมิงมีดูแปลกไป จึงเงยหน้าขึ้นมาถูจมูกไปมาแล้วจ้องมองเขา：“มีอะไรหรือ？“

“ไม่มีอะไร“เป่

บทที่267

ทั้งตัวของเฟยเอ๋อได้ค่อยๆตกลงมาเรื่อยๆ แต่นางกลับรู้สึกเหมือนกับว่าโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนยังไงยังงั้น อยู่ดีๆก็รู้สึกว่าร่างกายตัวเองนิ่งไป ไม่เหมือนว่ากำลังจะหล่นลงไป นางจึงใช้ความกล้าลืมตาขึ้นมา ถึงได้รู้ว่าเป่ยหมิงอี้ได้จับกิ่งต้นไม้เอาไว้อยู่

กิ่งไม้นั้นก็ไม่ได้ดูแข็งแรงมากนัก