บทที่263

เฟยเอ๋อหน้าแดงขึ้นพลางก้มลงบีบนิ้วตัวเองไปมา：“ข้าหลับไปตั้งหลายวันเลย ต้องขอบใจท่านมากที่ช่วยชีวิตข้าไว้....”

เป่ยหมิงอี้ขมวดคิ้วมองนาง：“ทำไมเจ้าดูพูดเกรงใจข้าขนาดนี้？”

“เอ่อ...เพราะว่าท่านเป็นถึงท่านอ๋อง ถ้าหากว่าข้าพูดจาไม่เกรงใจท่าน ท่านเกิดโมโหขึ้นมา แล้วเอาข้าไปประหารจะท

บทที่264

สิบวันผ่านไป.....

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เฟยเอ๋อเอาแต่นั่งนับวันเวลา จนถึงพระอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้าวันที่สิบ เฟยเอ๋อจึงรีบกระโดดลงไปจากเตียงทันที

สี่เอ๋อที่กำลังยกน้ำเข้ามาเห็นเข้าก็พลางยิ้มออกมาแล้วรีบตรงดิ่งเข้ามาหานางอย่างไม่ระวังจนเกือบทำน้ำหกใส่นาง：“องค์หญิง ถึงท่านจะรี

บทที่265

บทที่พวกเขาได้เดินทางมาถึงข้างล่างเขาซางเถียนในเช้าวันที่สองนั้น เฟยเอ๋อก็เหนื่อยมากจนจะกลายเป็นผักไปแล้ว

“โอ้พระเจ้า....ในที่สุดก็ถึงสักที.....”เฟยเอ๋อปวดก้นอย่างมาก แล้วยังต้องให้เป่ยหมิงอี้พยุงนางลงมาจากมาอีก：“มิน่าล่ะก่อนหน้านี้พวกท่านถึงให้ข้านั่งรถม้า ถึงแม้ว่าการควบม้ามาจะสน