บทที่262

ห้าวันผ่านไป

เป่ยหมิงอี้กำลังนั่งตรวจกองรายงานของขุนนางอยู่นั้น อยู่ดีๆเปลวไฟในตะเกียงก็เหมือนจะดับลง เป่ยหมิงอี้เงยหน้าขึ้น แต่ไม่ได้มองออกไปข้างหน้า

จนชายชุดดำได้เดินเข้ามาในตำหนัก แล้วมองเขาด้วยสายตาเยือกเย็น

“ไม่เจอหลายวัน ท่านน้องยังจำข้าที่เป็นอ๋องในตำหนักนี้ได้หร

บทที่263

เฟยเอ๋อหน้าแดงขึ้นพลางก้มลงบีบนิ้วตัวเองไปมา：“ข้าหลับไปตั้งหลายวันเลย ต้องขอบใจท่านมากที่ช่วยชีวิตข้าไว้....”

เป่ยหมิงอี้ขมวดคิ้วมองนาง：“ทำไมเจ้าดูพูดเกรงใจข้าขนาดนี้？”

“เอ่อ...เพราะว่าท่านเป็นถึงท่านอ๋อง ถ้าหากว่าข้าพูดจาไม่เกรงใจท่าน ท่านเกิดโมโหขึ้นมา แล้วเอาข้าไปประหารจะท

บทที่264

สิบวันผ่านไป.....

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เฟยเอ๋อเอาแต่นั่งนับวันเวลา จนถึงพระอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้าวันที่สิบ เฟยเอ๋อจึงรีบกระโดดลงไปจากเตียงทันที

สี่เอ๋อที่กำลังยกน้ำเข้ามาเห็นเข้าก็พลางยิ้มออกมาแล้วรีบตรงดิ่งเข้ามาหานางอย่างไม่ระวังจนเกือบทำน้ำหกใส่นาง：“องค์หญิง ถึงท่านจะรี