บทที่261

ตอนแรกคิดว่าเฟยเอ๋อจะมีอาการเหมือนวันก่อนๆที่ผ่านมา ที่กินอะไรไม่ได้ ต้องให้เขาช่วยป้อนอยู่ตลอด แต่คาดไม่ถึงว่าครั้งนี้ เฟยเอ๋อกลับขยับปาก เพื่อให้ป้อนยาเข้าไปในปากนางได้

“เฟยเอ๋อ？”เป่ยหมิงอี้มีสีหน้าดีใจขึ้นมา แล้วรีบตักยาป้อนเข้าปากนางอย่างรวดเร็ว：“อ้า！”

พอสัมผัสได้ถึงความข

บทที่262

ห้าวันผ่านไป

เป่ยหมิงอี้กำลังนั่งตรวจกองรายงานของขุนนางอยู่นั้น อยู่ดีๆเปลวไฟในตะเกียงก็เหมือนจะดับลง เป่ยหมิงอี้เงยหน้าขึ้น แต่ไม่ได้มองออกไปข้างหน้า

จนชายชุดดำได้เดินเข้ามาในตำหนัก แล้วมองเขาด้วยสายตาเยือกเย็น

“ไม่เจอหลายวัน ท่านน้องยังจำข้าที่เป็นอ๋องในตำหนักนี้ได้หร

บทที่263

เฟยเอ๋อหน้าแดงขึ้นพลางก้มลงบีบนิ้วตัวเองไปมา：“ข้าหลับไปตั้งหลายวันเลย ต้องขอบใจท่านมากที่ช่วยชีวิตข้าไว้....”

เป่ยหมิงอี้ขมวดคิ้วมองนาง：“ทำไมเจ้าดูพูดเกรงใจข้าขนาดนี้？”

“เอ่อ...เพราะว่าท่านเป็นถึงท่านอ๋อง ถ้าหากว่าข้าพูดจาไม่เกรงใจท่าน ท่านเกิดโมโหขึ้นมา แล้วเอาข้าไปประหารจะท