บทที่260

สองวันผ่านไป—

เป่ยหมิงอี้ยืนอยู่บนที่นั่งสีทอง จ้องมองเกอเอ๋อและหรูเอ๋อที่ถูกคนนำตัวเข้ามาด้วยสายตาที่เยือกเย็น

“ท่านอ๋อง....”เกอเอ๋อพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนๆพลันอยากจะเดินขึ้นมาข้างหน้า

เป่ยหมิงอี้ยกมือขึ้น เพื่อบอกให้นางหยุดอยู่ตรงนั้น แล้วก็จ้องมองพวกนางอย่างเยือกเย็น

บทที่261

ตอนแรกคิดว่าเฟยเอ๋อจะมีอาการเหมือนวันก่อนๆที่ผ่านมา ที่กินอะไรไม่ได้ ต้องให้เขาช่วยป้อนอยู่ตลอด แต่คาดไม่ถึงว่าครั้งนี้ เฟยเอ๋อกลับขยับปาก เพื่อให้ป้อนยาเข้าไปในปากนางได้

“เฟยเอ๋อ？”เป่ยหมิงอี้มีสีหน้าดีใจขึ้นมา แล้วรีบตักยาป้อนเข้าปากนางอย่างรวดเร็ว：“อ้า！”

พอสัมผัสได้ถึงความข

บทที่262

ห้าวันผ่านไป

เป่ยหมิงอี้กำลังนั่งตรวจกองรายงานของขุนนางอยู่นั้น อยู่ดีๆเปลวไฟในตะเกียงก็เหมือนจะดับลง เป่ยหมิงอี้เงยหน้าขึ้น แต่ไม่ได้มองออกไปข้างหน้า

จนชายชุดดำได้เดินเข้ามาในตำหนัก แล้วมองเขาด้วยสายตาเยือกเย็น

“ไม่เจอหลายวัน ท่านน้องยังจำข้าที่เป็นอ๋องในตำหนักนี้ได้หร