บทที่259

เสียงร้องไห้ของเด็กได้ดังมาจากด้านนอกตำหนักมั่งถัว สี่เอ๋อที่เนื้อตัวสกปรกและซาลาเปาที่ใบหน้าขาวซีดได้ถูกนำตัวกลับมายังตำหนัก

เป่ยหมิงอี้ได้สั่งให้คนพาพวกเขาไปชำระร่างกาย จนผ่านไปครึ่งชั่วโมง ซาลาเปาที่ถูกอุ้มเข้ามาก็ร้องไห้โฮกลับมา สี่เอ๋อก็เดินตามมาติดๆ มองเห็นเป่ยหมิงอี้ที่ยืนอย

บทที่260

สองวันผ่านไป—

เป่ยหมิงอี้ยืนอยู่บนที่นั่งสีทอง จ้องมองเกอเอ๋อและหรูเอ๋อที่ถูกคนนำตัวเข้ามาด้วยสายตาที่เยือกเย็น

“ท่านอ๋อง....”เกอเอ๋อพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนๆพลันอยากจะเดินขึ้นมาข้างหน้า

เป่ยหมิงอี้ยกมือขึ้น เพื่อบอกให้นางหยุดอยู่ตรงนั้น แล้วก็จ้องมองพวกนางอย่างเยือกเย็น

บทที่261

ตอนแรกคิดว่าเฟยเอ๋อจะมีอาการเหมือนวันก่อนๆที่ผ่านมา ที่กินอะไรไม่ได้ ต้องให้เขาช่วยป้อนอยู่ตลอด แต่คาดไม่ถึงว่าครั้งนี้ เฟยเอ๋อกลับขยับปาก เพื่อให้ป้อนยาเข้าไปในปากนางได้

“เฟยเอ๋อ？”เป่ยหมิงอี้มีสีหน้าดีใจขึ้นมา แล้วรีบตักยาป้อนเข้าปากนางอย่างรวดเร็ว：“อ้า！”

พอสัมผัสได้ถึงความข