บทที่251

หนึ่งเดือนต่อมา—

“เจ้าเด็กดื้อ！เจ้าเอาปิ่นปักผมของแม่ไปตั้งแต่เมื่อไหร่？”เฟยเอ๋อที่วิ่งออกมาจากตำหนักหมั่นถัว รีบวิ่งตามร่างเล็กๆที่กำลังวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“ท่านแม่！เหยนเอ๋อเห็นท่านเอาแต่เก็บตัวอยู่ในตำหนักไม่ยอมออกไปไหนเลย กลัวว่าท่านจะเบื่อ ถึงได้หาวิธีให้ท่านออกมาข้างนอ

บทที่252

“เกอเอ๋อ！”หรูเอ๋อรีบเดินเข้ามาทันที แล้วดึงแขนเกอเอ๋อไว้：“พูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม？เรื่องโรคระบาดต่างๆไม่เกี่ยวข้องกับคนในวัง พวกเรากลับกันเถอะ”

เกอเอ๋อยิ้มเยาะ พลันหันมามองเฟยเอ๋อ：“องค์หญิงเหยียนเฟย ไว้มาดูกัน！”

เฟยเอ๋อขมวดคิ้วจองมองสายตาของเกอเอ๋อที่มีอะไรแฝงอยู่ และกำลังจะถ

บทที่253

ช่วงนี้โรคระบาดในแคว้นเป่ยหมิงค่อนข้างรุนแรงขึ้น ในวังก็ถูกปิดเป็นเขตหวงห้ามแล้ว โดยไม่อนุญาตให้ใครเข้าออกไปได้ตามใจชอบ

เฟยเอ๋อนั่งน่าเบื่อหน่ายอยู่ในตำหนักตามเคย ในมือก็ถือพัดโบกไปมา แต่ในหัวกลับคิดไปเรื่อยเปื่อย อากาศร้อนๆแบบนี้จะไม่ให้เกิดโรคระบาดขึ้นได้ยังไงล่ะ

เฟยเอ๋อหลั