บทที่250

“ไม่ทำแล้ว” เป่ยหมิงอี้จนปัญญา จากนั้นก็ยกมือขึ้นไปลูบผมยาวๆของเฟยเอ๋อเบาๆ： “งั้นตอนนี้ลุกขึ้นมาได้แล้วใช่ไหม?”

“อะไร?” เฟยเอ๋อเงยหน้า แล้วมองไปทางเป่ยหมิงอี้ด้วยสายตาไม่เข้าใจ

“ก็เจ้าทำตามเป้าหมายสำเร็จแล้ว ข้าก็ขอโทษแล้ว เจ้าจะแสร้งทำไปถึงตอนไหนละ?”เป่ยหมิงอี้ขมวดคิ้วเล็ก

บทที่251

หนึ่งเดือนต่อมา—

“เจ้าเด็กดื้อ！เจ้าเอาปิ่นปักผมของแม่ไปตั้งแต่เมื่อไหร่？”เฟยเอ๋อที่วิ่งออกมาจากตำหนักหมั่นถัว รีบวิ่งตามร่างเล็กๆที่กำลังวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“ท่านแม่！เหยนเอ๋อเห็นท่านเอาแต่เก็บตัวอยู่ในตำหนักไม่ยอมออกไปไหนเลย กลัวว่าท่านจะเบื่อ ถึงได้หาวิธีให้ท่านออกมาข้างนอ

บทที่252

“เกอเอ๋อ！”หรูเอ๋อรีบเดินเข้ามาทันที แล้วดึงแขนเกอเอ๋อไว้：“พูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม？เรื่องโรคระบาดต่างๆไม่เกี่ยวข้องกับคนในวัง พวกเรากลับกันเถอะ”

เกอเอ๋อยิ้มเยาะ พลันหันมามองเฟยเอ๋อ：“องค์หญิงเหยียนเฟย ไว้มาดูกัน！”

เฟยเอ๋อขมวดคิ้วจองมองสายตาของเกอเอ๋อที่มีอะไรแฝงอยู่ และกำลังจะถ