บทที่249

เป่ยหมิงอี้กดมือของเฟยเอ๋อ แล้วมองไปในดวงตาของเฟยเอ๋อ ：“เจ้าโกรธเกลียดข้ามากเลยหรือ?”

“ข้าจะไปกล้าได้อย่างไร！” เฟยเอ๋อยิ้มเยาะ พร้อมกับชักมือกลับ แล้วหันตัวก่อนยกเหล้าขึ้นดื่ม

เป่ยหมิงอี้ขมวดคิ้วลึกขึ้น ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งแย่งแก้วเหล้ามาจากมือเฟยเอ๋อ จากนั้นเขวี้ยงมันลงพื้

บทที่250

“ไม่ทำแล้ว” เป่ยหมิงอี้จนปัญญา จากนั้นก็ยกมือขึ้นไปลูบผมยาวๆของเฟยเอ๋อเบาๆ： “งั้นตอนนี้ลุกขึ้นมาได้แล้วใช่ไหม?”

“อะไร?” เฟยเอ๋อเงยหน้า แล้วมองไปทางเป่ยหมิงอี้ด้วยสายตาไม่เข้าใจ

“ก็เจ้าทำตามเป้าหมายสำเร็จแล้ว ข้าก็ขอโทษแล้ว เจ้าจะแสร้งทำไปถึงตอนไหนละ?”เป่ยหมิงอี้ขมวดคิ้วเล็ก

บทที่251

หนึ่งเดือนต่อมา—

“เจ้าเด็กดื้อ！เจ้าเอาปิ่นปักผมของแม่ไปตั้งแต่เมื่อไหร่？”เฟยเอ๋อที่วิ่งออกมาจากตำหนักหมั่นถัว รีบวิ่งตามร่างเล็กๆที่กำลังวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“ท่านแม่！เหยนเอ๋อเห็นท่านเอาแต่เก็บตัวอยู่ในตำหนักไม่ยอมออกไปไหนเลย กลัวว่าท่านจะเบื่อ ถึงได้หาวิธีให้ท่านออกมาข้างนอ