บทที่242

“เจ้า.....เจ้าจะทำอะไรอีก?” เฟยเอ๋อเบิกตากว้างและเตรียมการป้องกันเมื่อเห็นว่าเป่ยหมิงอี้กำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“เยียนเฟย เวลาสามวัน น่าจะเพียงพอที่เจ้าจะทำให้ความโกรธเกลียดในใจสงบลงได้แล้วนะ?” เป่ยหมิงอี้ขมวดคิ้ว โดยที่ไม่ถอยออกไปแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้ามกลับยิ่งบีบรัดมองเข้ามาใ

บทที่243

“เพล้ง——！”

แจกกันลายดอกไม้โบราณใบหนึ่งร่วงหล่นมาแตกกระจายบนพื้น

เกอเอ๋อทำลายข้าวของในห้องบรรทมอย่างโหดร้ายเพื่อระบายอารมณ์อย่างสุดกำลัง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปมองหรูเอ๋อที่ไม่เอื้อนเอ่ยคำใดออกมา ด้วยความรู้สึกที่อึดอัดในจิตใจ： “ในใจของเจ้ารู้สึกดีหรือ? ถึงสามารถทนได้ขนาดนี้?”

บทที่244

“งั้น เชิญแม่นางเกอเอ๋อตามสบายเพคะ” เฟยเอ๋อยกมือชี้ไปทางประตูอย่างไม่เกรงใจ เพื่อเป็นการบ่งบอกให้พวกนางออกไป

ใบหน้าของเกอเอ๋อเย็นชาลงทันใด นางไม่ออกไป แต่กลับหันมองไปทางตำหนักมั่นถัวแห่งนี้

เป่ยหมิงอี้ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจกัน? เมื่อองค์หญิงเยียนเฟยมา เป่ยหมิงอี้ก็จัดตำหนักอันห