บทที่241

“ท่านแม่！” ซาลาเปาวิ่งกลับมายังตำหนักมั่นถัว และวิ่งกลับมาพร้อมกับดอกลำโพงม่วงแล้วมานั่งบนเก้าอี้ข้างกายของเฟยเอ๋อ จากนั้นก็ยกมือชูดอกไม้ขึ้นสูง： “ท่านแม่ ท่านดูสิ เหยนเอ๋อเด็ดดอกไม้มาให้ท่านด้วย！” 

เฟยเอ๋อก้มหน้าลงมองดอกไม้ที่อยู่ในมือของซาลาเปา ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ จากนั้นก็กอด

บทที่242

“เจ้า.....เจ้าจะทำอะไรอีก?” เฟยเอ๋อเบิกตากว้างและเตรียมการป้องกันเมื่อเห็นว่าเป่ยหมิงอี้กำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“เยียนเฟย เวลาสามวัน น่าจะเพียงพอที่เจ้าจะทำให้ความโกรธเกลียดในใจสงบลงได้แล้วนะ?” เป่ยหมิงอี้ขมวดคิ้ว โดยที่ไม่ถอยออกไปแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้ามกลับยิ่งบีบรัดมองเข้ามาใ

บทที่243

“เพล้ง——！”

แจกกันลายดอกไม้โบราณใบหนึ่งร่วงหล่นมาแตกกระจายบนพื้น

เกอเอ๋อทำลายข้าวของในห้องบรรทมอย่างโหดร้ายเพื่อระบายอารมณ์อย่างสุดกำลัง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปมองหรูเอ๋อที่ไม่เอื้อนเอ่ยคำใดออกมา ด้วยความรู้สึกที่อึดอัดในจิตใจ： “ในใจของเจ้ารู้สึกดีหรือ? ถึงสามารถทนได้ขนาดนี้?”