บทที่243

“เพล้ง——！”

แจกกันลายดอกไม้โบราณใบหนึ่งร่วงหล่นมาแตกกระจายบนพื้น

เกอเอ๋อทำลายข้าวของในห้องบรรทมอย่างโหดร้ายเพื่อระบายอารมณ์อย่างสุดกำลัง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปมองหรูเอ๋อที่ไม่เอื้อนเอ่ยคำใดออกมา ด้วยความรู้สึกที่อึดอัดในจิตใจ： “ในใจของเจ้ารู้สึกดีหรือ? ถึงสามารถทนได้ขนาดนี้?”

บทที่244

“งั้น เชิญแม่นางเกอเอ๋อตามสบายเพคะ” เฟยเอ๋อยกมือชี้ไปทางประตูอย่างไม่เกรงใจ เพื่อเป็นการบ่งบอกให้พวกนางออกไป

ใบหน้าของเกอเอ๋อเย็นชาลงทันใด นางไม่ออกไป แต่กลับหันมองไปทางตำหนักมั่นถัวแห่งนี้

เป่ยหมิงอี้ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจกัน? เมื่อองค์หญิงเยียนเฟยมา เป่ยหมิงอี้ก็จัดตำหนักอันห

บทที่245

สายตาของโหลวฮ่าวเยว่เปล่งประกายขึ้นมาทันใด จากนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย： “รีบให้ข้ากลับไปเช่นนี้? เพราะเจ้าจะได้ใช้ชีวิตอยู่กับเป่ยหมิงอี้อย่างมีความสุขเช่นนั้นใช่ไหม?”

“พูดอะไรของเจ้า！” ใบหน้าของเฟยเอ๋อเย็นชาออกมาทันใด จากนั้นก็มองไปทางโหลวฮ่าวเยว่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ： “ข้าก็แค่ถามว่าท