บทที่240

เป่ยหมิงอี้ขมวดคิ้วขึ้นมา เมื่อเห็นลักษณะท่าทางของเฟยเอ๋อ ในใจจึงรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างรุนแรง จากนั้นก็โค้งตัวลงไปอุ้มร่างเปลือยเปล่าของนางขึ้นมาเบาๆ แต่กลับทำให้เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของเฟยเอ๋อนั้นแข็งทื่ออย่างรุนแรง

ในตอนนั้น สายตาของเป่ยหมิงอี้ก็ฉายแววขอโทษออกมา และมองไป

บทที่241

“ท่านแม่！” ซาลาเปาวิ่งกลับมายังตำหนักมั่นถัว และวิ่งกลับมาพร้อมกับดอกลำโพงม่วงแล้วมานั่งบนเก้าอี้ข้างกายของเฟยเอ๋อ จากนั้นก็ยกมือชูดอกไม้ขึ้นสูง： “ท่านแม่ ท่านดูสิ เหยนเอ๋อเด็ดดอกไม้มาให้ท่านด้วย！” 

เฟยเอ๋อก้มหน้าลงมองดอกไม้ที่อยู่ในมือของซาลาเปา ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ จากนั้นก็กอด

บทที่242

“เจ้า.....เจ้าจะทำอะไรอีก?” เฟยเอ๋อเบิกตากว้างและเตรียมการป้องกันเมื่อเห็นว่าเป่ยหมิงอี้กำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“เยียนเฟย เวลาสามวัน น่าจะเพียงพอที่เจ้าจะทำให้ความโกรธเกลียดในใจสงบลงได้แล้วนะ?” เป่ยหมิงอี้ขมวดคิ้ว โดยที่ไม่ถอยออกไปแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้ามกลับยิ่งบีบรัดมองเข้ามาใ