บทที่239

ทันใดนั้น ดูเหมือนม้าจะพาพวกเขาเดินเข้าไปป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่ง เฟยเอ๋อค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ มองต้นไม้ใหญ่รอบๆทิศทาง พร้อมกับหายใจเข้าลึกๆ

เมื่อเป่ยหมิงอี้หยุดม้าลง ดูเหมือนความโอนเอนสั่นไหวบนรถม้า ความทรมานไร้มนุษยธรรมเช่นนี้จะสิ้นสุดลงแล้ว

เฟยเอ๋อตั้งใจจะยกมือขึ้นม

บทที่240

เป่ยหมิงอี้ขมวดคิ้วขึ้นมา เมื่อเห็นลักษณะท่าทางของเฟยเอ๋อ ในใจจึงรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างรุนแรง จากนั้นก็โค้งตัวลงไปอุ้มร่างเปลือยเปล่าของนางขึ้นมาเบาๆ แต่กลับทำให้เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของเฟยเอ๋อนั้นแข็งทื่ออย่างรุนแรง

ในตอนนั้น สายตาของเป่ยหมิงอี้ก็ฉายแววขอโทษออกมา และมองไป

บทที่241

“ท่านแม่！” ซาลาเปาวิ่งกลับมายังตำหนักมั่นถัว และวิ่งกลับมาพร้อมกับดอกลำโพงม่วงแล้วมานั่งบนเก้าอี้ข้างกายของเฟยเอ๋อ จากนั้นก็ยกมือชูดอกไม้ขึ้นสูง： “ท่านแม่ ท่านดูสิ เหยนเอ๋อเด็ดดอกไม้มาให้ท่านด้วย！” 

เฟยเอ๋อก้มหน้าลงมองดอกไม้ที่อยู่ในมือของซาลาเปา ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ จากนั้นก็กอด