บทที่236

เมื่อคืน ถึงจะไม่รู้ว่าเป่ยหมิงอี้ออกไปจากที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เฟยเอ๋อก็รู้ว่าเขาไม่ได้ค้างคืนที่ตำหนักมั่นถัวอย่างแน่นอน

เฟยเอ๋อก้มหน้าลง จากนั้นก็นั่งมองปิ่นมุกที่อยู่ในมือชิ้นหนึ่งอยู่ข้างโต๊ะ

มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? นางมั่นใจว่าโหลวเหยนหมิงนั้นสูญเสียความทรงจำไป

บทที่237

เฟยเอ๋อจึงไม่ได้สนใจมากนัก เป่ยหมิงอี้ได้เตือนนางแล้วว่าห้ามทำอะไรตามอำเภอใจ จากการประเมินเขา เขายังเป็นภัยต่อนางอยู่

เรื่องนี้ ทำให้เฟยเอ๋อเสียใจจริงๆ มิน่าละตัวเองถึงไม่ได้รู้สึกดีอะไรกับเป่ยหมิงอี้เลย แต่กลับเป็นอีกคนหนึ่งที่มักซ่อนอยู่อีกด้านหนึ่ง

โชคดีที่โหลวเหยนหม

บทที่238

เฟยเอ๋อและสีเอ๋อเช่ารถม้าคันหนึ่งด้วยกัน ผ่านไปหลายชั่วโมง ท้องฟ้าก็ค่อยๆมืดลง เฟยเอ๋อนั่งกัดฟันอยู่ในรถม้าอย่างร้อนใจ เมื่อเปิดม่านรถออกก็เห็นกับภูเขาซางเถียนและระยะทางอีกยาวไกล พูดได้ว่าการกลับไปยังแคว้นโหลงโฉงต้องใช้เวลาอย่างน้อย 1-2 วันเลยทีเดียว

แต่ว่า......

ดูเหมือนเฟ