บทที่237

เฟยเอ๋อจึงไม่ได้สนใจมากนัก เป่ยหมิงอี้ได้เตือนนางแล้วว่าห้ามทำอะไรตามอำเภอใจ จากการประเมินเขา เขายังเป็นภัยต่อนางอยู่

เรื่องนี้ ทำให้เฟยเอ๋อเสียใจจริงๆ มิน่าละตัวเองถึงไม่ได้รู้สึกดีอะไรกับเป่ยหมิงอี้เลย แต่กลับเป็นอีกคนหนึ่งที่มักซ่อนอยู่อีกด้านหนึ่ง

โชคดีที่โหลวเหยนหม

บทที่238

เฟยเอ๋อและสีเอ๋อเช่ารถม้าคันหนึ่งด้วยกัน ผ่านไปหลายชั่วโมง ท้องฟ้าก็ค่อยๆมืดลง เฟยเอ๋อนั่งกัดฟันอยู่ในรถม้าอย่างร้อนใจ เมื่อเปิดม่านรถออกก็เห็นกับภูเขาซางเถียนและระยะทางอีกยาวไกล พูดได้ว่าการกลับไปยังแคว้นโหลงโฉงต้องใช้เวลาอย่างน้อย 1-2 วันเลยทีเดียว

แต่ว่า......

ดูเหมือนเฟ

บทที่239

ทันใดนั้น ดูเหมือนม้าจะพาพวกเขาเดินเข้าไปป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่ง เฟยเอ๋อค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ มองต้นไม้ใหญ่รอบๆทิศทาง พร้อมกับหายใจเข้าลึกๆ

เมื่อเป่ยหมิงอี้หยุดม้าลง ดูเหมือนความโอนเอนสั่นไหวบนรถม้า ความทรมานไร้มนุษยธรรมเช่นนี้จะสิ้นสุดลงแล้ว

เฟยเอ๋อตั้งใจจะยกมือขึ้นม