บทที่ 230

เฟยเอ๋อโกรธจัด จู่ๆ ก็ก้าวไปข้างหน้าคว้าท่อนแขนของเป่ยหมิงอี้ด้วยมือเดียว หมุนตัวไปหยุดอยู่เบื้องหน้าของเขา “เฮ้ ท่านฟังให้ดี ข้าเป็นคนน้อยใจ ท่านรู้หรือไม่ ข้าถูกท่านเห็นหมดเปลือกอย่างผิดแผกกะทันหันแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นความผิดข้าเสียอย่างนั้น? ไฉนพวกผู้ชายแบบท่านถึงเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า

บทที่ 231

“เหยน......” เฟยเอ๋อยังไม่ทันพูดประโยคหนึ่งออกมา เป่ยหมิงอี้ก็ปิดปากของนางไว้อย่างโหดร้าย ระบายความโกรธราวกับต้องการยึดครองทุกอย่างในปากของนาง

มือใหญ่ค่อยๆปีนป่ายไปบนเนินสูงตระหง่านบนหน้าอกของเฟยเอ๋อ ดวงตาของเฟยเอ๋อเต็มไปด้วยคราบน้ำตา แต่นางกลับไม่ปฏิเสธแต่อย่างใด จากนั้นก็

บทที่ 232

“จะรีบร้อนกลับไปตำหนักมั่นถัวอะไรขนาดนั้น?” ทันใดนั้น เป่ยหมิงอี้ก็เดินเข้ามา ชุดสีเหลืองอร่ามผสมผสานกับสีดำ ดูไปแล้วเหมือนกับกิริยาท่าทางดั่งกษัตริย์เสริมให้ดูมีกลิ่นอายที่ทรงเสน่ห์มากยิ่งขึ้น

“เหยนหมิง！” เมื่อเฟยเอ๋อเห็นว่าเป็นเขา ก็รีบกระโดดลงจากเตียงนอนทันใด ส่งผลให้ส่วนล่า