บทที่ 229

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เฟยเอ๋อง่วงเหงาหาวนอนเล็กน้อย ทันใดนั้นศีรษะก็ร่วงผลุบลงไปในน้ำ น้ำไหลเข้าทางปากจมูกในบัดดล เฟยเอ๋อตื่นขึ้นมาพร้อมไอครอกๆ ช้อนสายตาขึ้น มองทางลานกว้างสี่ทิศ และก้มหน้างุดมองน้ำที่ยังคงรักษาอุณหภูมิความร้อนไว้ดังเดิม

“ยังมีอีกหนึ่งชั่วยามกระมัง” เฟยเอ๋อย่นค

บทที่ 230

เฟยเอ๋อโกรธจัด จู่ๆ ก็ก้าวไปข้างหน้าคว้าท่อนแขนของเป่ยหมิงอี้ด้วยมือเดียว หมุนตัวไปหยุดอยู่เบื้องหน้าของเขา “เฮ้ ท่านฟังให้ดี ข้าเป็นคนน้อยใจ ท่านรู้หรือไม่ ข้าถูกท่านเห็นหมดเปลือกอย่างผิดแผกกะทันหันแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นความผิดข้าเสียอย่างนั้น? ไฉนพวกผู้ชายแบบท่านถึงเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า

บทที่ 231

“เหยน......” เฟยเอ๋อยังไม่ทันพูดประโยคหนึ่งออกมา เป่ยหมิงอี้ก็ปิดปากของนางไว้อย่างโหดร้าย ระบายความโกรธราวกับต้องการยึดครองทุกอย่างในปากของนาง

มือใหญ่ค่อยๆปีนป่ายไปบนเนินสูงตระหง่านบนหน้าอกของเฟยเอ๋อ ดวงตาของเฟยเอ๋อเต็มไปด้วยคราบน้ำตา แต่นางกลับไม่ปฏิเสธแต่อย่างใด จากนั้นก็