บทที่ 231

“เหยน......” เฟยเอ๋อยังไม่ทันพูดประโยคหนึ่งออกมา เป่ยหมิงอี้ก็ปิดปากของนางไว้อย่างโหดร้าย ระบายความโกรธราวกับต้องการยึดครองทุกอย่างในปากของนาง

มือใหญ่ค่อยๆปีนป่ายไปบนเนินสูงตระหง่านบนหน้าอกของเฟยเอ๋อ ดวงตาของเฟยเอ๋อเต็มไปด้วยคราบน้ำตา แต่นางกลับไม่ปฏิเสธแต่อย่างใด จากนั้นก็

บทที่ 232

“จะรีบร้อนกลับไปตำหนักมั่นถัวอะไรขนาดนั้น?” ทันใดนั้น เป่ยหมิงอี้ก็เดินเข้ามา ชุดสีเหลืองอร่ามผสมผสานกับสีดำ ดูไปแล้วเหมือนกับกิริยาท่าทางดั่งกษัตริย์เสริมให้ดูมีกลิ่นอายที่ทรงเสน่ห์มากยิ่งขึ้น

“เหยนหมิง！” เมื่อเฟยเอ๋อเห็นว่าเป็นเขา ก็รีบกระโดดลงจากเตียงนอนทันใด ส่งผลให้ส่วนล่า

บทที่ 233

ร่างกายของเฟยเอ๋อเอียงอิงแนบชิดร่างกายของเป่ยหมิงอี้ด้วยความอ่อนแรงไปทั่วทั้งร่าง เมื่อรอแล้วรอเล่าอย่างจนปัญญา เขาก็ยอมปล่อยนางในที่สุด น้ำที่ถูกคนทั้งสองกระเพื่อมตลอดเวลาก็ค่อยๆกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

เฟยเอ๋อเหนื่อยจนถึงขั้นลืมตาทั้งสองข้างไม่ขึ้น แม้แต่เรี่ยวแรงจะไปถามเขาเกี่ยว