บทที่ 228

“ผู้หญิงดื้อด้าน” จู่ๆ เป่ยหมิงอี้ก็กดเฟยเอ๋อนั่งลงบนเตียงด้วยมือข้างเดียว

“ท่าน!” เฟยเอ๋อนึกอยากลุกขึ้นยืน เป่ยหมิงอี้กลับสร้างกรงกักขังนางเอาไว้ “อย่าขยับ!”

“ข้าขอบคุณที่ท่านช่วยชีวิตข้ากับลูกชายข้า แต่ว่าตอนนี้เกอเอ๋อทำร้ายพวกเราไม่ได้อีกแล้ว พระบาท ท่านสามารถไปได้แล้ว”

บทที่ 229

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เฟยเอ๋อง่วงเหงาหาวนอนเล็กน้อย ทันใดนั้นศีรษะก็ร่วงผลุบลงไปในน้ำ น้ำไหลเข้าทางปากจมูกในบัดดล เฟยเอ๋อตื่นขึ้นมาพร้อมไอครอกๆ ช้อนสายตาขึ้น มองทางลานกว้างสี่ทิศ และก้มหน้างุดมองน้ำที่ยังคงรักษาอุณหภูมิความร้อนไว้ดังเดิม

“ยังมีอีกหนึ่งชั่วยามกระมัง” เฟยเอ๋อย่นค

บทที่ 230

เฟยเอ๋อโกรธจัด จู่ๆ ก็ก้าวไปข้างหน้าคว้าท่อนแขนของเป่ยหมิงอี้ด้วยมือเดียว หมุนตัวไปหยุดอยู่เบื้องหน้าของเขา “เฮ้ ท่านฟังให้ดี ข้าเป็นคนน้อยใจ ท่านรู้หรือไม่ ข้าถูกท่านเห็นหมดเปลือกอย่างผิดแผกกะทันหันแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นความผิดข้าเสียอย่างนั้น? ไฉนพวกผู้ชายแบบท่านถึงเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า