บทที่ 227

“ทำอะไร?” เกอเอ๋อยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากพลางยิ้มบางๆ แต่วินาทีต่อมาบทที่คนทั้งหมดไม่ทันได้สังเกต ในมือกลับไม่รู้ว่ามีของอะไรบางอย่าง นิ้วทั้งห้ากำรวมกัน กุมหัวไหล่ของเฟยเอ๋ออย่างรุนแรง

“อ๊า!” ทันใดนั้นเฟยเอ๋อก็กรีดร้องอย่างน่าสังเวช มีเหงื่อเม็ดเป้งผุดบริเวณหน้าผาก

“ท่านแม่

บทที่ 228

“ผู้หญิงดื้อด้าน” จู่ๆ เป่ยหมิงอี้ก็กดเฟยเอ๋อนั่งลงบนเตียงด้วยมือข้างเดียว

“ท่าน!” เฟยเอ๋อนึกอยากลุกขึ้นยืน เป่ยหมิงอี้กลับสร้างกรงกักขังนางเอาไว้ “อย่าขยับ!”

“ข้าขอบคุณที่ท่านช่วยชีวิตข้ากับลูกชายข้า แต่ว่าตอนนี้เกอเอ๋อทำร้ายพวกเราไม่ได้อีกแล้ว พระบาท ท่านสามารถไปได้แล้ว”

บทที่ 229

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เฟยเอ๋อง่วงเหงาหาวนอนเล็กน้อย ทันใดนั้นศีรษะก็ร่วงผลุบลงไปในน้ำ น้ำไหลเข้าทางปากจมูกในบัดดล เฟยเอ๋อตื่นขึ้นมาพร้อมไอครอกๆ ช้อนสายตาขึ้น มองทางลานกว้างสี่ทิศ และก้มหน้างุดมองน้ำที่ยังคงรักษาอุณหภูมิความร้อนไว้ดังเดิม

“ยังมีอีกหนึ่งชั่วยามกระมัง” เฟยเอ๋อย่นค