บทที่ 226

เฟยเอ๋อตกใจ รีบรุดก้าวถอยหลัง

“จับนางไว้ ตีให้ข้า” เฟยเอ๋อกัดฟัน ในตากลับเคลือบแฝงรอยยิ้มเย้ยหยัน

เฟยเอ๋อมุ่นคิ้วขึ้น ไม่ใช่ว่านางตีคนไม่เป็น แต่ว่านางในสองคนตรงหน้านี้แค่มองก็รู้ว่ามีพื้นฐานวรยุทธ์อยู่ไม่น้อย แม้นนางไม่หนี นั่นจึงจะเรียกว่าโง่เง่า

เฟยเอ๋อหมุนกายโดยพ

บทที่ 227

“ทำอะไร?” เกอเอ๋อยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากพลางยิ้มบางๆ แต่วินาทีต่อมาบทที่คนทั้งหมดไม่ทันได้สังเกต ในมือกลับไม่รู้ว่ามีของอะไรบางอย่าง นิ้วทั้งห้ากำรวมกัน กุมหัวไหล่ของเฟยเอ๋ออย่างรุนแรง

“อ๊า!” ทันใดนั้นเฟยเอ๋อก็กรีดร้องอย่างน่าสังเวช มีเหงื่อเม็ดเป้งผุดบริเวณหน้าผาก

“ท่านแม่

บทที่ 228

“ผู้หญิงดื้อด้าน” จู่ๆ เป่ยหมิงอี้ก็กดเฟยเอ๋อนั่งลงบนเตียงด้วยมือข้างเดียว

“ท่าน!” เฟยเอ๋อนึกอยากลุกขึ้นยืน เป่ยหมิงอี้กลับสร้างกรงกักขังนางเอาไว้ “อย่าขยับ!”

“ข้าขอบคุณที่ท่านช่วยชีวิตข้ากับลูกชายข้า แต่ว่าตอนนี้เกอเอ๋อทำร้ายพวกเราไม่ได้อีกแล้ว พระบาท ท่านสามารถไปได้แล้ว”