บทที่ 225

“อื้อ...ท่านแม่...” ซาลาเปาถูกเฟยเอ๋อโยนลงบนเตียงโดยพลัน

“เจ้าตัวเห็น เจ้าคุกเข่าให้ข้าเดี๋ยวนี้” เฟยเอ๋อจ้องทางซาลาเปา

“อ้อ...” ซาลาเปารีบคุกกายขึ้น คุกเข่าบนเตียงอันนุ่มนิ่ม มองเฟยเอ๋ออย่างสำนึกผิด “ท่านแม่ เหยนเอ๋อรู้ผิดแล้ว ต่อไปเหยนเอ๋อจะไม่หยิบของของผู้อื่นไปเล่นตามใจ

บทที่ 226

เฟยเอ๋อตกใจ รีบรุดก้าวถอยหลัง

“จับนางไว้ ตีให้ข้า” เฟยเอ๋อกัดฟัน ในตากลับเคลือบแฝงรอยยิ้มเย้ยหยัน

เฟยเอ๋อมุ่นคิ้วขึ้น ไม่ใช่ว่านางตีคนไม่เป็น แต่ว่านางในสองคนตรงหน้านี้แค่มองก็รู้ว่ามีพื้นฐานวรยุทธ์อยู่ไม่น้อย แม้นนางไม่หนี นั่นจึงจะเรียกว่าโง่เง่า

เฟยเอ๋อหมุนกายโดยพ

บทที่ 227

“ทำอะไร?” เกอเอ๋อยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากพลางยิ้มบางๆ แต่วินาทีต่อมาบทที่คนทั้งหมดไม่ทันได้สังเกต ในมือกลับไม่รู้ว่ามีของอะไรบางอย่าง นิ้วทั้งห้ากำรวมกัน กุมหัวไหล่ของเฟยเอ๋ออย่างรุนแรง

“อ๊า!” ทันใดนั้นเฟยเอ๋อก็กรีดร้องอย่างน่าสังเวช มีเหงื่อเม็ดเป้งผุดบริเวณหน้าผาก

“ท่านแม่