บทที่ 224

“เอ่อ...” ซาลาเปากางนิ้วมือของตัวเองออกและเริ่มนับ จากนั้นก็หันหน้ามองทางเฟยเอ๋อ “ท่านแม่ ซาลาเปาใกล้จะหนึ่งปีสามเดือนแล้วใช่หรือไม่”

ขณะนั้นเฟยเอ๋อกลอกตาขาว มองทางซาลาเปาอย่างจนปัญญา กลับเห็นว่าในดวงตาของเขาแฝงรอยยิ้ม ทันใดนั้น ก็มองยังท่าทีที่เป่ยหมิงอี้อุ้มซาลาเปาเอาไว้ ในใจพ

บทที่ 225

“อื้อ...ท่านแม่...” ซาลาเปาถูกเฟยเอ๋อโยนลงบนเตียงโดยพลัน

“เจ้าตัวเห็น เจ้าคุกเข่าให้ข้าเดี๋ยวนี้” เฟยเอ๋อจ้องทางซาลาเปา

“อ้อ...” ซาลาเปารีบคุกกายขึ้น คุกเข่าบนเตียงอันนุ่มนิ่ม มองเฟยเอ๋ออย่างสำนึกผิด “ท่านแม่ เหยนเอ๋อรู้ผิดแล้ว ต่อไปเหยนเอ๋อจะไม่หยิบของของผู้อื่นไปเล่นตามใจ

บทที่ 226

เฟยเอ๋อตกใจ รีบรุดก้าวถอยหลัง

“จับนางไว้ ตีให้ข้า” เฟยเอ๋อกัดฟัน ในตากลับเคลือบแฝงรอยยิ้มเย้ยหยัน

เฟยเอ๋อมุ่นคิ้วขึ้น ไม่ใช่ว่านางตีคนไม่เป็น แต่ว่านางในสองคนตรงหน้านี้แค่มองก็รู้ว่ามีพื้นฐานวรยุทธ์อยู่ไม่น้อย แม้นนางไม่หนี นั่นจึงจะเรียกว่าโง่เง่า

เฟยเอ๋อหมุนกายโดยพ