บทที่ 223

ในสวนราชพฤกษ์ของราชวังเป่ยหมิง

ด้านข้างทุ่งดอกกาสลักที่เบ่งบาน เรือนร่างน้อยๆ ในชุดสีขาวสมถะร่างหนึ่งวิ่งไปมาในแปลงปลูกดอกไม้

“ฮ่าๆ ท่านแม่ ไล่ตามข้ามาสิ” เสียงเชื้อเชิญของซาลาเปาและเสียงหัวเราะของเฟยเอ๋อดังระงมไปทั่วสวนราชพฤกษ์

“เจ้าตัวเหม็น เจ้าคิดว่าแม่ของเจ้าแก่แ

บทที่ 224

“เอ่อ...” ซาลาเปากางนิ้วมือของตัวเองออกและเริ่มนับ จากนั้นก็หันหน้ามองทางเฟยเอ๋อ “ท่านแม่ ซาลาเปาใกล้จะหนึ่งปีสามเดือนแล้วใช่หรือไม่”

ขณะนั้นเฟยเอ๋อกลอกตาขาว มองทางซาลาเปาอย่างจนปัญญา กลับเห็นว่าในดวงตาของเขาแฝงรอยยิ้ม ทันใดนั้น ก็มองยังท่าทีที่เป่ยหมิงอี้อุ้มซาลาเปาเอาไว้ ในใจพ

บทที่ 225

“อื้อ...ท่านแม่...” ซาลาเปาถูกเฟยเอ๋อโยนลงบนเตียงโดยพลัน

“เจ้าตัวเห็น เจ้าคุกเข่าให้ข้าเดี๋ยวนี้” เฟยเอ๋อจ้องทางซาลาเปา

“อ้อ...” ซาลาเปารีบคุกกายขึ้น คุกเข่าบนเตียงอันนุ่มนิ่ม มองเฟยเอ๋ออย่างสำนึกผิด “ท่านแม่ เหยนเอ๋อรู้ผิดแล้ว ต่อไปเหยนเอ๋อจะไม่หยิบของของผู้อื่นไปเล่นตามใจ