บทที่ 215

หลิงเชียนเจว๋มุ่นคิ้วขึ้น มองเฟยเอ๋ออย่างไม่เข้าใจ

“ถึงอย่างไร ท่านไม่ต้องออกหน้าแทนข้าหรอก เชียนเจว๋ ท่านไม่ต้องดีกับข้ามากเกินไป ข้ามักจะทำให้ท่านกล้ำกลืนเสมอ ไฉนท่านต้องทำเช่นนั้นด้วยเล่า”

“ดีกับเจ้า ไม่ได้หมายความว่าข้าจำเป็นจะต้องการสิ่งอื่นใด” หลิงเชียนเจว๋ขมวดคิ้ว

บทที่ 216

สองวันต่อมา

เฟยเอ๋อกอดซาลาเปาเอาไว้ในอ้อมอกแนบแน่น ช้อนสายตามองยังฮ่องเต้ที่ยืนอยู่นอกรถม้า “ข้าเพียงแค่นึกอยากอุ้มบุตรชายแท้ๆ ของข้าจากไปด้วยกันเท่านั้นเอง”

ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว หันหน้าไปเรียกนางในมา “ไปอุ้มเอาท่านอ๋องน้อยกลับมา”

“ไม่” เฟยเอ๋อร้องลั่น ทำท่าหมายจะกระโดดลงจ

บทที่ 217

ซางเถียน...ที่นี่ก็คือภูเขาซางเถียนที่โหลวเหยนหมิงเคยพูดกับนาง...

เฟยเอ๋อขบเรียวปาก ก้มหน้างุด ฉับพลันก็ทรุดอิงข้างรถม้าอย่างไร้เรี่ยวแรง สูดลมหายใจอย่างหนักเน้น

“เป็นอะไรไป” โหลวฮ่าวเยว่มุ่นคิ้วขึ้น

“ข้าไม่เป็นไร รบกวนท่านไปเรียกพวกเขาให้ทำความสะอาดเสบียงสักหน่อย สี่