บทที่ 216

สองวันต่อมา

เฟยเอ๋อกอดซาลาเปาเอาไว้ในอ้อมอกแนบแน่น ช้อนสายตามองยังฮ่องเต้ที่ยืนอยู่นอกรถม้า “ข้าเพียงแค่นึกอยากอุ้มบุตรชายแท้ๆ ของข้าจากไปด้วยกันเท่านั้นเอง”

ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว หันหน้าไปเรียกนางในมา “ไปอุ้มเอาท่านอ๋องน้อยกลับมา”

“ไม่” เฟยเอ๋อร้องลั่น ทำท่าหมายจะกระโดดลงจ

บทที่ 217

ซางเถียน...ที่นี่ก็คือภูเขาซางเถียนที่โหลวเหยนหมิงเคยพูดกับนาง...

เฟยเอ๋อขบเรียวปาก ก้มหน้างุด ฉับพลันก็ทรุดอิงข้างรถม้าอย่างไร้เรี่ยวแรง สูดลมหายใจอย่างหนักเน้น

“เป็นอะไรไป” โหลวฮ่าวเยว่มุ่นคิ้วขึ้น

“ข้าไม่เป็นไร รบกวนท่านไปเรียกพวกเขาให้ทำความสะอาดเสบียงสักหน่อย สี่

บทที่ 218

ทันใดนั้น เบื้องหน้าปรากฏความโอ่อ่า ทวารใหญ่ของราชวังพลันเปิดออก คนที่ดูเหมือนมีตำแหน่งสูงศักดิ์สิบกว่านายยืนขนาบสองฝั่งทาง มือยังเฟยเอ๋ออย่างเคารพยำเกรง

เฟยเอ๋อแน่นิ่ง มองกลุ่มคนเบื้องหน้าอย่างตื่นตระหนก

โหลวฮ่าวเยว่เดินขนาบหลังของเฟยเอ๋อ “คนเหล่านี้เป็นสภาอาวุโสของแคว้นเป