บทที่ 207

ราวกับว่า นอนฝันนานมาก เป็นฝันที่ยาวนานเอามากๆ.....

เฟยเอ๋อลืมตาขึ้นมา แต่กลับรู้สึกว่าหน้าอกตัวเองเจ็บปวดอย่างมาก ไม่ใช่เพราะว่าพิษนั่นกำเริบ แต่เป็นเพราะความเจ็บปวดจากความสิ้นหวัง ที่เจ็บปวดกับการสูญเสียทุกอย่าง.....ความเจ็บปวดนั่น มันเจ็บจนแทบจะขาดใจ.....

สัมผัสได้ว่าร่า

บทที่ 208

“เหยนหมิง！！！เหยนหมิง---！！！！“เฟยเอ๋ออ้าปากแล้วตะโกนออกมา ร้องออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า

ทำไมเขาถึงไม่ยอมกลับมา ทำไมถึงไม่มายืนอยู่ข้างหน้านาง บอกนางว่าเขามีชีวิตอยู่ ว่าเขาไม่เป็นอะไร.....

เข้าไม่มีวันตายอย่างแน่นอน.....

“เขาไม่ตายหรอก！เขายังไงก็ไม่ตาย ฮือฮือฮือ.......“

บทที่ 209

เฟยเอ๋อนั่งบนเก้าอย่างเหม่อลอย จนหลิงเชียนเจว่พอจะเข้าใจเรื่องราวบ้างแล้วถึงได้หันไปหานางที่นั่งเหม่ออยู่

แต่ตอนนี้เฟยเอ๋อกลับหันไปมองหนันกงโม่เหยียนแทน：“โม่เหยียน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหยนหมิงไปที่ไหน？”

หนันกงโม่เหยียนขมวดคิ้ว：“ข้าไม่รู้”

เฟยเอ๋อร้องไห้ออกมาอย่างสะอึกสะอ