บทที่ 208

“เหยนหมิง！！！เหยนหมิง---！！！！“เฟยเอ๋ออ้าปากแล้วตะโกนออกมา ร้องออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า

ทำไมเขาถึงไม่ยอมกลับมา ทำไมถึงไม่มายืนอยู่ข้างหน้านาง บอกนางว่าเขามีชีวิตอยู่ ว่าเขาไม่เป็นอะไร.....

เข้าไม่มีวันตายอย่างแน่นอน.....

“เขาไม่ตายหรอก！เขายังไงก็ไม่ตาย ฮือฮือฮือ.......“

บทที่ 209

เฟยเอ๋อนั่งบนเก้าอย่างเหม่อลอย จนหลิงเชียนเจว่พอจะเข้าใจเรื่องราวบ้างแล้วถึงได้หันไปหานางที่นั่งเหม่ออยู่

แต่ตอนนี้เฟยเอ๋อกลับหันไปมองหนันกงโม่เหยียนแทน：“โม่เหยียน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหยนหมิงไปที่ไหน？”

หนันกงโม่เหยียนขมวดคิ้ว：“ข้าไม่รู้”

เฟยเอ๋อร้องไห้ออกมาอย่างสะอึกสะอ

บทที่ 210

“ทำไมถึงอยากให้ข้ากลับเข้าไปอยู่ในวัง？”เฟยเอ๋อที่พึ่งจะตื่น ก็ถูกนางกำนัลจากในวังและเหล่าองครักษ์มาพาตัวออกไปทันที

สี่เอ๋อก็ตามนางมา แล้วก็ถือกระเป๋าของพวกเขาเอาไว้ แล้วก็พลันหันกลับไปมอง ตัวอักษรสี่ตัวที่อยู่ตรงประตู แล้วหันกลับมาอย่างหมดหนทาง แล้วก็เข้าไปนั่งในรถม้าทันที แล้วก็