บทที่ 201

“เหยนหมิง ท่านมองตรงนั้นสิ！”เฟยเอ๋อที่พึ่งจะกินอิ่มชี้ไปที่สะพานตรงแม่น้ำที่มีชายหญิงยืนอยู่ไม่ไกล

“มีอะไรหรอ？”โหลวเหยนหมิงยิ้มๆ แล้วยกมือขึ้นมาบังแสงแดดที่แยงตาให้นาง

พอสังเกตเห็นว่าวันนี้โหลวเหยนหมิงเอาแต่ดูแลนางตลอด เฟยเอ๋อก็เอามือลงทันที แล้วหันมามองเขา：“เหยนหมิง

บทที่ 202

เฟยเอ๋อกับโหลวเหยนหมิงเดินเล่นกันทั้งวัน จนท้องฟ้าเริ่มมืด ถึงได้รีบกลับไปที่พักกัน พอเดินเข้ามาถึงในห้อง สี่เอ๋อก็รีบอุ้มซาลาเปาที่กำลังร้องไห้เสียงดังเข้ามาหาพากเขาทันที

“องค์หญิง ท่านกลับมาแล้ว ท่านองค์น้อยเอาแต่ร้องไห้ตั้งแต่บ่ายเลยเพคะ！”

“มีอะไรหรือ？”เฟยเอ๋อรีบเดินเข้

บทที่ 203

โหลวเหยนหมิงชะงักไป แล้วก็พลันโอบไหล่นางไว้ทันที แล้วก้มหน้าลงมาแล้วจูบนางกลับทันที

จนทั้งสองคนเริ่มรู้สึกหายใจไม่สะดวก เดิมทีโหลวเหยนหมิงต้องการให้นางนอนพักผ่อน แล้วอยากจะผละออก แต่ใครจะรู้ว่าอยู่ดีๆเฟยเอ๋อก็ใช้แรงผลักโหลวเหยนหมิงที่เตรียมตัวจะหยุดล้มลงไปที่เตียงทันที แล้วก็ผลิ