บทที่ 200

เฟยเอ๋อหน้าแดงขึ้นแล้วเงยหน้าขึ้นมาจ้องโหลวเหยนหมิงที่ยิ้มอ่อนอยู่

เขายังจะยิ้มออกมาได้....ที่นี่มันยุคสมัยของแคว้นโหลงโฉงนะ แล้วเขาก็เป็นคนในยุคนี้อีก แต่การกระทำของเขาเมื่อกี้อย่างกับคนในยุคปัจจุบันที่เขาทำกัน นึกอยากจะจูบก็จูบ.....

แค่ถางหูลู่ลูกนั้นก็ทำให้นางตกใจจนเกือบ

บทที่ 201

“เหยนหมิง ท่านมองตรงนั้นสิ！”เฟยเอ๋อที่พึ่งจะกินอิ่มชี้ไปที่สะพานตรงแม่น้ำที่มีชายหญิงยืนอยู่ไม่ไกล

“มีอะไรหรอ？”โหลวเหยนหมิงยิ้มๆ แล้วยกมือขึ้นมาบังแสงแดดที่แยงตาให้นาง

พอสังเกตเห็นว่าวันนี้โหลวเหยนหมิงเอาแต่ดูแลนางตลอด เฟยเอ๋อก็เอามือลงทันที แล้วหันมามองเขา：“เหยนหมิง

บทที่ 202

เฟยเอ๋อกับโหลวเหยนหมิงเดินเล่นกันทั้งวัน จนท้องฟ้าเริ่มมืด ถึงได้รีบกลับไปที่พักกัน พอเดินเข้ามาถึงในห้อง สี่เอ๋อก็รีบอุ้มซาลาเปาที่กำลังร้องไห้เสียงดังเข้ามาหาพากเขาทันที

“องค์หญิง ท่านกลับมาแล้ว ท่านองค์น้อยเอาแต่ร้องไห้ตั้งแต่บ่ายเลยเพคะ！”

“มีอะไรหรือ？”เฟยเอ๋อรีบเดินเข้