บทที่ 202

เฟยเอ๋อกับโหลวเหยนหมิงเดินเล่นกันทั้งวัน จนท้องฟ้าเริ่มมืด ถึงได้รีบกลับไปที่พักกัน พอเดินเข้ามาถึงในห้อง สี่เอ๋อก็รีบอุ้มซาลาเปาที่กำลังร้องไห้เสียงดังเข้ามาหาพากเขาทันที

“องค์หญิง ท่านกลับมาแล้ว ท่านองค์น้อยเอาแต่ร้องไห้ตั้งแต่บ่ายเลยเพคะ！”

“มีอะไรหรือ？”เฟยเอ๋อรีบเดินเข้

บทที่ 203

โหลวเหยนหมิงชะงักไป แล้วก็พลันโอบไหล่นางไว้ทันที แล้วก้มหน้าลงมาแล้วจูบนางกลับทันที

จนทั้งสองคนเริ่มรู้สึกหายใจไม่สะดวก เดิมทีโหลวเหยนหมิงต้องการให้นางนอนพักผ่อน แล้วอยากจะผละออก แต่ใครจะรู้ว่าอยู่ดีๆเฟยเอ๋อก็ใช้แรงผลักโหลวเหยนหมิงที่เตรียมตัวจะหยุดล้มลงไปที่เตียงทันที แล้วก็ผลิ

บทที่ 204

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป—

เฟยเอ๋อก็ปล่อยให้สี่เอ๋อเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตามปกติ แล้วก็เช็ดผม จนถึงการจัดการทั้งหมดในร่างกายเสร้จหมดเรียบร้อยแล้ว แต่เฟยเอ๋อกลับไม่รู้สึกอยากจะนอนต่อ

ความรู้สึกง่วงได้หายไปนานแล้ว ที่จริงบทที่นางนั่งอยู่บนรถม้า หลับสนิทมาก...เพราะว่าได้นอนซบอกของโหลวเหย